شورای شهر در اهواز نیما حاجی پور

شورای شهر در اهواز

قطعاً نهادهای مدنی زمانی می توانند به کسب شاخص ها و حداکثر توانمندی دست یابند که در سایه هماهنگی و فعالیت کارشناسی از عملکردی شفاف و در معرض نقد و ارزشیابی برخوردار باشند.
روابط عمومی ها از لحاظ حقوقی چه جایگاهی دارند؟ بررسی ضرورت تاسیس سازمان نظام روابط عمومی و ارتباطات احمد عامری . کارشناس روابط عمومی

روابط عمومی ها از لحاظ حقوقی چه جایگاهی دارند؟ بررسی ضرورت تاسیس سازمان نظام روابط عمومی و ارتباطات

عصر اهواز - با توجه به گسترش رسانه ها و شکل گیری رسانه های نو و همچنین گسترش وظایف روابط عمومی ها، کمتر مدیری را خواهیم یافت که از اهمیت نقش روابط عمومی در سازمان آگاه نباشد؛ تاثیرگذاری روابط عمومی در رشد و توسعه سازمان امری مهم است.
تالار عروسی لیانا اهواز
کد خبر: 17700
تاریخ انتشار: یکشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۰۴:۱۲

«برلین» اولین نمایش شورایی است که در یک مجموعه حرفه‌ای تئاتر روی صحنه می‌رود. نمایشی که با استقبال گرم مخاطب روبه‌رو شده است و با مطرح کردن موضوع دروغ و راست‌گویی در زندگی زناشویی، جامعه تئاتری را درگیر خود کرده است.
امتیاز خبر: از تعداد رای دهندگان

به گزارش بخش فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، تئاتر شهر این روزها میزبان نمایشی است که با وجود ظرفیت اندک سالنش، مورد استقبال عموم قرار گرفته است. تا خرخره‌اش مخاطب می‌نشیند. با اجرایش از انفعال همیشگی خارج می‌شود و با شکستن یخ خود می‌خواهد مسلط بر نمایش شود. می‌خواهد مشارکت کند و مسیر را عوض کند. می‌جنگد. قصه خودش را می‌خواهد بسازد. این یک تئاتر شورایی است.

آریان رضایی پس از سال‌ها اجراگری در بزنگاه‌های فرهنگی، اکنون موقعیتی برای حرفه‌ای‌تر کردن تئاتر شورایی پیدا کرده است. استقبال دور از انتظار بوده است. نمایشش تمدید شده است و این در حالی است برخی تئاترهای چهره‌محور نمی‌فروشند. درباره‌اشان حرفی زده نمی‌شود. اصلاً دیده نمی‌شوند. اما کار جمع و جور آریان رضایی گویی روح آگوستو بوآل را شادمان کرده است. پس چه بهانه‌ای بهتر از این تا پای صحبت‌های شکل‌دهندگان اجرای «برلین» بنشینیم و از پستی و بلندی‌های تئاتر شورایی سخن بگوییم.

***

تسنیم: ما در چهاردهه گذشته در ایران مدام به دنبال کشف دموکراسی بودیم و جالب است جامعه تئاتری خودش را به عنوان نماد دموکراسی معرفی کرده است. اینکه تئاتر پایه و نماد دموکراسی است، تئاتر کنونی ایران به شدت دیکتاتور هم است یعنی به شدت به سمت تک‌­صدایی و مونولوگ پیش رفته است و دیالوگی به آن صورت وجود دارد. این باعث می­‌شود کنش­گری مخاطب از بین برود. چیزی که بعد از برشت کاملاً شکسته شد. تئاتر قرار نیست فقط مخاطب را سرگرم کند، قرار است او را درگیر کند و دیوانه­‌اش کند و از سالن بیرونش کند. بوآل هم تئاتر شورایی را به عنوان ابزاری علیه دیکتاتوری آفرینش می­‌کند و قصد بوآل این بود که ما را دعوت به یک کنش کند و آنها را کنشگر کند. در جامعه ما که ۴۰ سال دنبال دموکراسی هستیم و شرط اول آن هم کنشگری افراد است، یکی از نماد خوب دموکراسی در هنری که مدعی دموکراسی است در این چند سال محجور مانده و خیلی دیر به آن رسیدیم.

رضایی: سؤال گسترده­‌ای است، در واقع بوآل معتقد بود – همانطور که بِرشت معتقد بود – کلاً سیستم تئاتر سیستم تک‌­سویه و عامرانه­‌ است، یعنی نظام درام ارسطویی را به چالش کشیدند، حتی بعدها آدم­‌هایی دیگری مانند شِکنر، پیتر بروک همه تغییراتی که ایجاد کردند مبارزه با ساختار تک­‌سویه و عامرانۀ درام ارسطویی است.

تسنیم: آن جامعه می­‌گفت من محصول دموکراسی یونانی هستم؟

رضایی: اینها همه شعار است، اصلاً بوآل با صراحت مطرح می­‌کند که ارسطو به سفارش دولتمردان این سیستم را طراحی کرده است. ملت را چهار ساعت می­‌نشانند تا کمدی ببینند، تراژدی ببینند، بگریند و بخندند که چه؟ در صورتی که پیش از این آیین مطرح بوده، برشت و افرادی که از سال ۱۹۳۰ به بعد کار کردند، اصلاً کل دوران پست­­‌مدرن بازگشت به آیین است، یعنی انگار ما تمام این سال‌ها را آمدیم که دوباره برگردیم به سر جای اول خودمان.

تسنیم: بوآل را جزء پست­‌مدرن محسوب می­‌کنید؟

افرادی که سال‌هاست تابع سیستم ارسطویی هستند، ناخودآگاه دیکتاتور می‌­شوند

رضایی: بله، حضور اجراگردان گویی شکل­‌دهی یک آیین نمایشی است که مردم و گروه با هم در یک فضای آیینی، اصلاً فلسفۀ شکل‌­گیری تئاتر محیطی هم همین بود. به خاطر همین وقتی بوآل به این شیوه می‌­رسد کسانی مانند شکنر در ستایش او مطلب می‌­نویسند؛ پس این عقیده را این کسانی که نام بردیم داشتند که کلاً ساختار درام ارسطویی این چنینی است. حالا در نظر بگیرید افرادی که دارند فعالیت می­‌کنند سال‌هاست تابع سیستم ارسطویی هستند ناخودآگاه دیکتاتور می‌­شوند، اسیر این تک‌­گویی و مونولوگ خودشان می‌­شوند، شنیدیم ما کارگردانانی داشتیم که حرف هیچ کس را قبول نمی­‌کردند، آنچه که من می­‌گویم و در نهایت آنها هم برای گروه اجرایی تعیین می‌کردند که چه بشوند و هم برای مخاطب، این آن چیزی است که من می­‌گویم، تو چه کسی هستی که می­‌گویی؟

من دنبال انتقادم، دنبال کنشگری هستم

از قرن بیستم به بعد در همۀ دنیا به مرور با شکل­‌گیری شیوه‌­های مختلف که یکی از شاخص‌­ترین­‌هایش تئاتر بوآل است، این ساختارها شکسته شد و طبیعتاً دیرتر باید به این برسد؛ اما حالا در یک نگاه گسترده‌­تر سیستم آموزش و پرروش ما هم همین‌طوری است، شما باید به آن آدمی درام ارسطویی کار می­‌کند حق بدهید در آموزش و پرورش و به هم همان شکل تربیت می­‌شود، برای همین اولین مشکلی که ما در جامعه داریم این است که با هم حرف بزنیم، ما قضاوت می­‌کنیم، تک­‌سویه برخورد می­‌کنیم و نگاه­مان با تک­‌گویی پیش می‌­رود، در تئاتر شورایی ما یک موضوع را بهانه می­‌کنیم به راحتی می­‌بینید افراد دارند با هم صحبت می­ک‌نند و افراد دارند نظرات مخالف را می‌­شنوند، کنش­گر هستند و رفتار انتقادی دارند، کنشگری یعنی انتقاد، من دنبال تایید نیستم. همیشه وقتی یک کسی چیزی می­‌گوید نمی­‌گویم درست است همه با آن موافقین، در همان لحظه می­‌گویم چه کسی مخالف است؟ من دنبال انتقادم، دنبال کنشگری هستم، خیلی از تئاتری‌­ها فکر می­‌کنند این ضعف ماست که الان دارد مخالفت می‌­کند، اتفاقاً من دنبال نظر مخالفم و اینکه آن ساختار تک بُعدی را بشکنم.

هم خود سیستم درام ارسطویی دارد افراد را به سمت دیکتاتور بودن تربیت می­‌کند حتی اگر واژه دیکتاتور را هم استفاده نکنیم، تک‌­گویی به سمت تک‌­گویی و مونولوگ­ می­‌برد و هم نظام آموزشی ما، مدام به سمت پیام دادن به سمت ذهن نتیجه­‌محوری می‌­رویم، شما گروه‌­های تئاتری را ببینید، اصلاً فرآیند مهم نیست، مهم آن چیزی است که می­‌آید روی صحنه؛ اما در سیستم ما اتفاقاً آن چیز نهایی هیچ وقت مهم نیست، از لحظه ورود تماشاگر همه چیز را به هم می­‌ریزد، این تلاش بر فرآیند محور بودن  است.

تسنیم: ۵۰ سال از کاری که بوآل انجام داده است می‌­گذرد، چرا ما دیر به اینجا رسیدیم؟ البته در دانشگاه هم تدریس نمی­‌شود.

رضایی: چون شناخت ندارند، چون یک ساختار درام ارسطویی داریم، درام برشتی داریم و درام ستمدیدگان و درام شورایی و این درام را کسی نمی­‌شناسد، تعداد خیلی انگشت­‌شماری هستند. آموزش آن منوط به این است که افرادی این تکنیک‌­ها و شیوه‌­ها را بشناسد و تجربه کند و ما نداریم اما طبیعتاً خیلی تاثیرگذار بوده کسی مانند جواد ذوالفقاری یا حتی آقای منصور بهرامی که حداقل در دانشگاه بحث آن را می‌­کرده، وقتی کارم را به این شیوه شروع کردم، همان‌طور که گفتم من دارم شگفت‌­زده می‌­شوم چرا آدم‌‌های شگفت‌­زده نمی­‌شوند که این کار را انجام بدهند، یکی از دلایل این بود آن اتفاقی که زمان برلین افتاده بود نیفتاده بود، یکی از دلایل این است تو از خودگذشتگی می­‌خواهی که بخواهی تئاتر بوآل کار بکنی، من به عنوان پرسشگر (جوکر) حق ندارم نظر خودم را بگویم، شما باید حرف مردم را بشنوید، تمام چیزهایی که صحبت کردیم در مورد گفتگو، در مورد دموکراسی باید در فرد حل شود، بعد می­‌تواند بیاید به این شیوه کار بکند. خیلی از تئاتری­‌ها شده آمدند گفتند این کیست دارد حرف می­‌زند؟! آنها نگاه­شان این است.

تسنیم: تو را هم بازیگر فرض می­کنند؟

[تئاتری‌ها در اجرای جشنواره ۳۴] مشارکت نمی­‌کردند، به آنها برمی­‌خورد که مردم دارند نظر می­‌دهند و گاهی اوقات برای مردم متلک می‌فرستادند

رضایی: بله، اصلاً من یک اجرایی داشتم در کافه تئاتر شهر، دوره سی و چهارم فجر، سال ۹۴ بود، یک‌سری تئاتری آمدند، من می­‌دانستیم حال آنها از اجرای ما به هم می‌­خورد. سریع گفتم به افتخارشان دست بزنید، استاد فلانی و بعد آنها هم بلند می‌­شدند و تعظیم می­کردند بعد دیدند مردم دارند صحبت می­‌کنند، سریع سرها پایین رفت، صورت­‌ها قرمز شد و فقط دنبال فرصتی بودند که این لحظه را خراب بکنند، مشارکت نمی­‌کردند به آنها برمی­‌خورد که مردم دارند نظر می­‌دهند و گاهی اوقات برای مردم متلک می‌فرستادند.

تسنیم: موقعیت متضاد هم داشتید که مشارکت بکنند؟

به این فکر کردم که جامعه ما را باید با یک کنش توجه­ش را جلب کرد

رضایی: بله. شب اول خانم رویا افشار. به شدت، خیلی پیش آمده است؛ اما علت اینکه این تئاتر را ما همچنان از لحاظ تعداد افراد فعال کم می­‌بینیم، اینکه آدم‌­ها حاضر نیستند از خودگذشتگی داشته باشند، اصلاً خودش باید کنشگر باشد و بتواند یکی را ترغیب به کنشگری بکند، من همانطور که گفتم وقتی چیزی را می‌­پرسم دوست دارم یک نفر بگوید نه مخالفم، من یک چیزی را در خودم حل کردم که به این رسیدم، خود بوآل هم این را داشته است و خودش می­‌گوید که ابتدای کار من مدام انکار است و چنین چیزی وجود ندارد چون در تاریخ تئاتر نیست، انکارش می­‌کردم تا اینکه در پروژه تبعیدش و رفت اروپا، رنگین­‌کمان آرزو بود، همچنان باز انکار می­‌شد، حتی در اروپا با تکنیک قانون‌گذار که باعث شد نامزد جایزه صلح نوبل شود، من به این ایده خیلی فکر کردم، نه اینکه فکر کردم نامزد جایزه صلح نوبل شوم، به این فکر کردم که جامعه ما را باید با یک کنش توجه­ش را جلب کرد.

هر اتفاقی را چه اجتماعی، چه سیاسی، چه آموزشی، چه فرهنگی حتی کاملاً هنری و خاص فکر کنید می­‌شود به این شیوه به آن پرداخت برای اینکه باعث م‌ی­شود گفتگو شکل بگیرد، وقتی گفتگو شکل بگیرد، گفتگوی انتقادی هم شکل بگیرد، ابهام­‌ها هم برطرف می‌شود، آدم­ها با واقعیت روبه‌رو می­‌شوند و به نتایج شگفت­­‌انگیزی می‌­رسیم، حتی دکتر اردلان یک شب به من پیغام داد گفت برو دم کلاس الان کار اجرا کن، ریخته بودندو می­‌گفتند الان اینجا چه می­‌شود؟

تسنیم: رفتی؟

قطعاً آسیب بعدی من این است یک عده­‌ای سوءاستفاده می‌­کنند

رضایی: نه، واقعیتش این است هیجانی عمل کردن اتفاق درستی نیست، وقتی گسترش شکل بگیرد خودبه‌خود همه این اتفاقات می‌­افتد، قرار نیست من بشوم سوپرمن، بپرم وزارت کشور، پلاسکو، تئاتر شهر، نه من ابتدا باید ریشه‌­ها را درست بکنم، کار من سخت‌تر از این حرف‌هاست، قطعاً این باعث خوشحالی من است که شما این را می­‌گویید، پس اتفاقی که ما را شگفت‌­زده کرده شما را هم شگفت‌­زده کرده است و من توانستم یک نفر را شگفت‌­زده بکنم. وقتی دکتر اردلان می­‌گوید توانستم او را هم شگفت‌­زده بکنم، حالا من باید کاری بکنم که افراد شروع بکنند به توجه به این شیوه، افراد فعال و علاقه‌مند زیاد شود و ناخوآگاه این اتفاقات می‌­افتد، هر چند خطراتش تمام نمی­‌شود، چون همین الان که ما داریم اجرا می­‌کنیم، همزمان با ما یک نمایشی در تئاتر شهر اجرا می‌­شود که هیچ اتفاقی در آن نمی‌­افتد اما تیتر زده است با مشارکت تماشاگر، در سایه اجرا می­‌شود و اولین کارشان است و وقتی رفتم به روابط عمومی آنجا گفتم بلیت به من بدهید می­خواهم این کار را ببینم، تعریف کرد و گفت چنین چیزی وجود ندارد، اصلاً چیزی ندارد، یعنی چه؟ یعنی سوءاستفاده، قطعاً آسیب بعدی من این است یک عده­‌ای سوءاستفاده می‌­کنند.

‌تسنیم: کار آقای گیل‌آبادی که تلگرامی است باز هم نفهمیدم منظورش از نمایش تعاملی چه بوده؛ چون برآمده از نمایش معروف استاد محمد بود.

من نمایش گیل‌آبادی را دیدم،  فقط یک بازی با مخاطب بود،  زمانی می­‌توانید نام مشارکت و کنشگری بیاورید که یک عملی انجام بدهید

رضایی: آن را من دیدم. فقط یک بازی با مخاطب بود. زمانی می­‌توانید نام مشارکت و کنشگری بیاورید که یک عملی انجام بدهید و یک تغییری در مخاطب ایجاد کنید، وقتی شما همان چیزی که می­‌خواهید پیش می­‌برید یعنی چه؟ کنشگری یعنی ایجاد تغییر، با یک پرسش، با یک عمل و با یک انتقاد شما این موقعیت را تغییر بدهید، من بگویم شما این را اینجا بگذارید درست­‌تر و قشنگ­‌تر است می­‌شود مرحله کنشگری؛ اما وقتی شما این را اینجا می­‌گذارید و نمی­‌گذارید من آن را تکان بدهم، فقط داری من را بازی می­‌دهی نمی­‌شود کنشگری و تعامل، این آسیب را ما داریم و خواهیم داشت، قطعاً خواهیم داشت چون افراد دنبال این هستند که یک اتفاق خوبی بیفتد، یک نفر پیش‌­مرگ شود، حالا ببینند این جواب می‌­دهد، برود آن را این طرف و آن طرف استفاده بکنند، در همه جا این را داریم، همین الان یک گروه دارد برلین را کار می­‌کند، تا الان کجا بودی که من ۶ سال است دارم برلین را کار می‌­کنم؟ اما در نهایت من فکر می‌­کنم تازه مبارزه من دارد شروع می‌­شود، یعنی تا الان ما هر کاری کردیم انگار یک پیش‌­زمینه بوده که مبارزه شروع شود.

‌تسنیم: البته یک مبارزه دیگری داشتید، دوستانی که در تئاتر شورایی هستند با کاری که در تئاتر شهر اجرا می‌­کنی مخالف هستند.

رضایی: با این کار که فعلاً صحبتی نشده است.

‌تسنیم:در بحث آسیب­‌هایی که حول تئاتر شورایی وجود دارد، موانعی هست که باعث می­‌شود هنرمند در تئاتر شورایی تبدیل به ستاره نشود، ما نمی­­‌توانیم منکر این شویم که هنرمند دوست دارد مشهور شود، یکی از تمایلات رفتنش به سمت هنر مشهور شدن است، خیلی از آنها شاید توانش را هم داشته باشند؛ ولی مجاب نمی­‌شوند وارد این عرصه شوند. اینکه آنجا نمی‌­توانند تبدیل به ستاره روی صحنه شوند، چه بازیگر، چه نویسنده و چه کارگردان، چنین حسی را دارید که تئاتر شورایی مانع مشهور شدن است؟

بعضی شب­‌ها هر کدام از ما باید به سه چهار آدم مختلف روبه‌رو شویم و بتوانیم هم مدیریت کنیم و حواسمان به یکسری ممیزی­‌ها باشد

دعوتی: نه اتفاقاً، البته من یک مقدار در ابتدا ابهام داشتم می‌­گفتم چه می­‌شود؟ ولی اینطور نیست. اتفاقاً به نظر من البته ستاره را نمی­‌گویم، اگر منظورتان سوپراستار است، نه؛ ولی به عنوان بازیگر ما بازی خودمان را می­‌کنیم. ربطی ندارد، آنجایی که باید دیده شویم، دیده می­‌شویم و اتفاقاً به نظر من برای یک بازیگر خیلی چالش است؛ چون بازیگران دیگر بازی می­‌کنند دو سه شریک دارند، تمرین­شان را انجام می­‌دهند و می­‌روند، چالشی ندارند به قول شما نهایتاً یک دیالوگی یادشان برود، یک تپقی بزنند و جمعش کنند و بروند؛ ولی ما واقعاً آن هم با این حجم از مشارکت بعضی شب­‌ها هر کدام از ما باید به سه چهار آدم مختلف روبه‌رو شویم و بتوانیم هم مدیریت کنیم و حواسمان به یکسری ممیزی­‌ها باشد، من یکی دو بار نمی­‌دانستم چه بگویم، برای من محک بوده است اتفاقاً. به لحاظ بازیگری خیلی جالب است؛ ولی شاید یک مقداری خوشایند نباشد. خود من اولش خیلی راحت نبودم، یک مقدار واهمه داشتم. علتش هم این بود که فکر می­‌کردم تماشاچی برای تفریح دارد می­‌آید؛ ولی دیدم نه چقدر با دقت است و چقدر نظراتشان دقیق می­‌گویند و از آن دفاع می­‌کنند. بیشتر از اینکه شما خودتان را بخواهید به نمایش بگذارید کار جمعی می­‌کنید. اتفاقاً این‌طوری نیست چون تماشاگر خیلی بیشتر با ما می­‌آید برخورد می­‌کند، یعنی احساس آشنایی بیشتری بین تماشاگر و بازیگر نمایش به وجود می‌آید. اتفاقاً وقتی تماشاچی می­‌آید بیشتر با شما ارتباط برقرار می­‌کند.

‌تسنیم:  پس می­‌تواند بازیگری را ستاره کند؟

چند سال آینده فصل جدیدی از بازیگری تئاتر ایران باز می­‌شود به نام بازی در تئاتر مشارکتی، منتها نمی‌­دانند چیست

رضایی: بله. داریوفو چگونه مشهور شد؟ با مونولوگ­‌هایی که در بین مردم اجرا می­‌کرد، هر چقدر به مردم نزدیک‌تر شوید محبوب­‌تر می شوید، منتها هر چیز ناشناخته­‌ای در ابتدا گاردی نسبت به آن وجود دارد، در آینده مطمئنم طی چند سال آینده فصل جدیدی از بازیگری تئاتر ایران باز می­‌شود به نام بازی در تئاتر مشارکتی، منتها نمی‌­دانند چیست، اتفاقاً هر کسی برای برلین نقد نوشته است، چه منتقد تخصصی، چه مخاطب در فضای مجازی و یا جای دیگر بلااستثناء تعریف ویژه‌­ای از دو بازیگر کرده است، برای اینکه مردمی‌­ترین شکل بازیگری است.

‌تسنیم: مردم درک بهتری از سختی کار بازیگر پیدا می‌­کنند.

دعوتی: بله بعد هم وقتی می­‌آیند سختی بازی را می­‌فهمند و این را من خیلی دوست داشتم که روی صحنه یک جو دیگری است.

‌تسنیم: این درک بین هنرمندان وجود ندارد.

رضایی: نه گارد وجود دارد. ما هر وقت در جشنواره اجرا داشتیم من جایزه نگرفتم ولی بازیگر اول گرفته است، پریناز لطف­اللهی جایزه اول بازیگری گرفت، نوید گودرزی از جشنواره شهر جایزه اول را گرفت حتی پرنیان گودرزی که بازیگر حرفه‌­ای هم نبود جایزه دو و سوم بازیگری را گرفت، اتفاقاً یک چالش عمیق است برای بازیگری، من هنوز هم می­‌گویم بهترین بازی رویا بختیاری در کل سابقه تئاتری او بازیش در پیش از صبحانه­‌ای بود که ما در خانه هنرمندان بازی کردیم.

‌تسنیم: شما با بازی ثابتی هم کار نمی­‌کنید؟ خیلی بازیگر عوض می­‌کنید، دلیل خاصی دارد؟

رضایی: علت دارد، چون نقش­‌های خاصی را دارم انتخاب می­‌کنم، نقش‌­ها متفاوت است با آن چیزی که دوستان دیگر دارند کار می‌­کنند، آنها تیپ کار می‌­کنند؛ اما وقتی نگاه می‌­کنید مهشید یا فرزاد دو شخصیت­پردازی کاملاً پیچیده دارند پس نمی­توانم با یک بازیگر ثابت همه اینها را کار کنم، علت اینکه اینها بیشتر درام‌­های تک‌­بازیگری و دو بازیگری بودند که ما ساختار آن را شکستیم، شخصیت­‌های پیچیده­‌شان است قطعاً پیش از صبحانه را رویا بختیاری به خاطر ویژگی­‌هایی که داشت من به او پیشنهاد دادم، مهشید را به خاطر ویژگی­‌هایی که رویا دعوتی داشته است من حتی برای نقش فرهاد. ما ابتدا با خانم دعوتی شروع کردیم، مثلاً ایشان پیشنهاد می‌دادند من می­‌گفتم نه، مثلاً این و آن نه و خیلی سخت­گیر بودیم برای انتخاب گزینه تا اینکه من به رویا گفتم اگر هادی باشد خوب است، بعد نمی­شناخت و در نگاه اول هم با هم خیلی دور بودند ولی هر کسی که می‌­آید هادی را می­‌بیند حضور متفاوتش را درک می­‌کند. من به خیلی می­‌گفتم با هادی کار می­‌کنم می­‌گفتند کارت را خراب می‌­کند می­‌رود سمت کمدی؛ اما واقعاً نقش او متفاوت شده است و شب به شب دارد بهتر می‌­شود.

‌‌تسنیم: این شکسته شدن قاعده و وارد شدن به تئاتر شهر و اجرا در تئاتر شهر، رسالت تئاتر شورایی را سنگین­‌تر خواهد کرد، مخاطب جدیدی کار شما را دیدند و الان در یک فضای رسمی اجرا رفتید، آینده تئاتر شورایی بعد از این چه خواهد شد؟ آیا سالانه برنامه­‌های دقیقی برای اجرای تئاتر شورایی در تئاتر شهر یا ایرانشهر یا هر سالن دیگری در تهران و شهرهای دیگر رخ خواهد داد؟

ما یک بلیت را هم از دست ندادیم

رضایی: قطعاً اتفاق را خواهد داشت چون آن شوکی که باید زده شد، مانند این است که من یک آدمی هستم که سعی می­‌کنم با شما با آرامش صحبت کنم و یکدفعه من قاطی می­‌کنم و داد می­‌زنم و بعد دیگر همه می­‌فهمند، من ۶، ۷ سال است دارم با آرامش به همه می­‌گویم، اما الان نم‌ی­توانم این کار را بکنم، الان یک تئاتری روی صحنه است که در تاریخ می­‌شود این پرفروش­‌ترین کار آن سالن، کار قبلی ما نصف ما خواهد بود چون ما یک بلیت را هم از دست ندادیم، این هفته دوم تئاتر شهر خواهد بود، ما پرفروش‌­ترین کار مجموعه هستیم حتی اگر تعدادی هم حساب کنید.

‌تسنیم: شما از صددرصد به دویست درصد رسیدید.

همیشه کار خودم را انجام می­‌دهم و هیچ وقت درگیر هیچ حاشیه‌­ای نمی­‌شوم و جوابی هم نمی‌­دهم

رضایی: بله، مثلا هملت برای یکشنبه، دو ردیف هم نشده است. مجموعه­‌ای که این‌قدر تماشاگرش کم است، الان اینترنت را ببینید برای یکشنبه، تنها کاری که زده است پایان­‌یافته است کار ماست، این شوکه کننده است؛ اما وقتی شما داد می­‌زنید حالا منتظر واکنش هستید. برای مطالبه‌­گری و خیلی اتفاقات است که من به جان خریدم و حالا آد‌م‌­هایی که علیه من مطلب می­‌نوشتند الان داغان هستند و من آنها را درک می­‌کنم و الان دارند نقشه می‌‌کشند برای نابودی من، به اینها فکر نمی‌­کنم ادامه را دارم می­‌گویم، حالا یک آدم­‌هایی هستند که می­‌خواهند از تعامل و مشارکت و همه چیز سوءاستفاده بکنند و این یک جریان سخت است؛ اما من همیشه کار خودم را انجام می­‌دهم و هیچ وقت درگیر هیچ حاشیه‌­ای نمی­‌شوم و جوابی هم نمی‌­دهم، تا پیش از این جشنواره‌­ها بوده، قطعاً یک برنامه ثابت در همه مجموعه‌­ها خواهد بود کما اینکه همین الان تالار هنر آمادگی­ش را اعلام کرده است برای کار کودک، این اتفاق بزرگی است.

‌تسنیم: درباره پردیس تهران به شما پیشنهادی ندادند؟

رضایی: بله، پردیس تهران پیشنهاد داده است. ما آن کانونی که در فرهنگسرای خاوران تعطیل شده به آنجا منتقل می‌کنیم. این اعتمادسازی و این شوک­‌هایی که به مدیران وارد می­‌شود و الزاماً من هیچ­وقت از هیچ مدیری نمی‌­توانم گله بکنم، من سعی می‌­کنم او را ترغیب کنم به مشارکت، همان‌طور که تماشاگر را ترغیب می­ک‌نم و وقتی نتایج را می­‌بیند شگفت­‌زده می‌­شود و می­‌گوید من می­‌خواهم.

‌تسنیم: شهرام کرمی توانست کار شما را ببیند.

رضایی: بله دیده است و در قالب شوخی گفت دیگر به تو اجازه نمی­‌دهم کار دیگری به جز این شیوه را انجام بدهی، یا مثلاً مدیریت تئاتری هم شگفت‌­زده شده است از این اتفاق.

‌تسنیم: شفیعی کار شما را دیده است؟

رضایی: هنوز نیامده و خیلی آقای شفیعی نگاه مثبت دارد و خیلی سعی می‌­کند همراه باشد.

‌تسنیم: آیا راست گفتنِ شخصیت نمایش شما واقعاً راست است؟ آیا راست­گویی خودش نمی­‌تواند دروغ باشد؟ انسان هر چه را فکر می­‌کند راست است آیا واقعاً راست است یا نه؟

رضایی: این ورود می­‌کند به قضاوت، این مسئله نمایش ما نیست، این یک قضاوت است که آیا هادی فلان شده است، نشده است؟ مسئله ما ناراحت شدن مهشید است از چیزی که فرزاد گفته است و تکرارش.

‌تسنیم: چون حقیقت و واقعیت با هم فرق دارد، واقعیت چیزی است که دارد رخ م‌ی­دهد و حقیقت چیزی است که باید آن را کشف کنید ممکن است آن را نبینید.

رضایی: مسئله نمایش ما نیست به هیچ­‌وجه، برای اینکه ما در مورد چالشی که به وجود آمده است داریم صحبت می­‌کنیم، به مهشید هم ربطی ندارد چیزی که اگر باشد در متن، اصلاً برایش مهم نیست، فلسفه فرزاد برای او مهم نیست، مهم گفتن است، همان واقعیت مسئله ماست، آیا مرد حق دارد این اتفاق برایش به وجود بیاید؟ از لحاظ علمی ثابت شده است طبیعی است و بله اتفاق می‌­افتد، پس واقعیت خودش مشکل ندارد، تمام افراد به جز تعداد کمی که می‌­گویند حق ندارد لابد واقعاً دارد خیانت می‌­کند، این مسئله را تایید می­‌کنند؛ اما مساله نمایش ما به زبان آوردن است که باز این هم برلین بی­‌ربط به این نیست. آزادیِ بیان آنچه که ما فکر می­‌کنیم، آزادی اندیشه و بیان اندیشه؛ اما نکته نمایش این است و تابو اینجا شکسته می­‌شود، مرد بیان آزادی اندیشه را برای خودش قائل است؛ اما زن نمی‌­تواند این را بپذیرد، زن نماد تفکر سنتی جامعه ماست که این را نمی­‌تواند بپذیرد، دیدگاهش این است و خیلی هم به او حق می­‌دهند.

دعوتی: به نظرم بحث سنت و مدرنیته نیست بحث این است که یک زوج در زندگی مشترک، یک مقداری باید انعطاف داشته باشند و بتوانند گام به گام با هم پیش بروند.

رضایی: این درست است من دیدگاه را می‌­گویم.

دعوتی: مهشید ۶ سال است می‌­داند؛ ولی دوست دارد او نگوید. او برجسته می­‌کند و پشت در هم مدام می­‌گوید من راست می­‌گویم.

‌تسنیم: در تئاتر شما دو زوج آمدند اجرا کنند؟

رضایی: نه نمی­‌شود. مرد حق را به خودش می­‌دهد.

‌تسنیم: نگاه سنتی را می­‌گوید که حرف، حرف یک نفر است و مردم قیم است بر خانم‌­ها.

رضایی: من تأیید و ردش نمی­‌کنم ولی می­‌خواهم بگویم می‌­شود آن را این‌طور هم خوانش کرد؛ اما یک منطقی را بیان می­‌کند که باید با منطق جواب داده شود، در شرایطی که زن از زاویه دید احساس وارد می‌­شود، چالش اینجاست یعنی چیزی که نمایش من را از لحاظ موضوعی جالب می­‌کند اینجاست، ویژگی مردانه هم همین است که چگونه با احساسات همسرش در آن موقعیت برخورد کند.

‌تسنیم: هیچ وقت یک نقطه تقاطع بین رفتار مهشید و فرزاد وجود ندارد که بگوییم این نقطه یک نقطه‌ای است که می‌­شود روی آن مکث کرد و یک نقطه اشتراک است.

رضایی: نکته اینجاست، چالشی داریم که قابل حل نیست که یا زن از دید منطقی بیاید جلو یا اینکه مردم از دید احساس بیاید جلو که هر دو بعید به نظر می­‌رسد؛ اما این اتفاق در خانواده‌­ها و زندگی­‌ها همیشه است، الان مهم نیست که ما این دو نفر را به هم برسانیم، مهم این است که اگر الان این اتفاق افتاد ما چگونه با آن برخورد کنیم.

‌تسنیم: این وظیفه نمایش است.

رضایی: مسئله ناراحت شدن زن از بیان مساله است.

=======================================

مصاحبه از احسان زیورعالم

انتهای پیام/


Asr Ahwaz News Agency

5.0 35
Google | Google+

منبع: خبرگزاری تسنیم
مطالب مرتبط
اشتراک گذاری

اخبار ایران و جهان